Home Latest ഞാൻ അനിത. കറുത്ത് മെലിഞ്ഞ് ഒരു ഉണക്ക കൊള്ളി ! മനസ്സു പോലും ചുക്കിചുളിഞ്ഞ് ഒരു...

ഞാൻ അനിത. കറുത്ത് മെലിഞ്ഞ് ഒരു ഉണക്ക കൊള്ളി ! മനസ്സു പോലും ചുക്കിചുളിഞ്ഞ് ഒരു പാഴ്ജന്മം..!!

0

ഞാൻ അനിത.

കറുത്ത് മെലിഞ്ഞ് ഒരു ഉണക്ക കൊള്ളി ! മനസ്സു പോലും ചുക്കിചുളിഞ്ഞ് ഒരു പാഴ്ജന്മം! കണ്ടിട്ടുണ്ടാവും നിങ്ങളെന്നെ.. ഒരു പേപ്പറെടുത്ത് ആദ്യം ഒരു വര വരക്കുക.. അതിനു മുകളിൽ ഒരു വട്ടം വരച്ചു ഇരു വശത്തേക്കുമായി നാലു വരകൾ ഇട്ടാൽ ഞാനായി.


അല്ലെങ്കിൽ ടി വി ചാനലുകളിലെ കോമഡി ഷോ യിൽ പെണ്ണുകാണൽ ആണെങ്കിൽ എന്നെ പോലെ ഒരുത്തിയേയാവും അവർ കാട്ടുക! എന്നിട്ട് നിങ്ങൾക്കൊക്കെ ആർത്ത് ചിരിക്കാം…! കരിങ്കുരിശിന് തുണി ചുറ്റിയ പോലെ… അല്ലെങ്കിൽ തേങ്ങപ്പൂളു കൊത്തിയ കാക്ക എന്നോ ഒക്കെ പറഞ്ഞ്…. കേട്ടു കേട്ടു തഴമ്പിച്ചു എനിക്ക് ഇപ്പോൾ സങ്കടമില്ലാതായിരിക്കുന്നു. ഈ രൂപം മാറ്റാൻ എന്നെ കൊണ്ടാവില്ലല്ലോ!

ചെറുപ്പത്തിൽ എനിക്കിങ്ങനെ കളിയാക്കൽ കേൾക്കുമ്പോൾ സങ്കടമുണ്ടായിരുന്നു. കളിയാക്കുന്നവരുമായി ഞാൻ നന്നായി തല്ലു കൂടി കരയുകയും ചെയ്യും. വീട്ടിൽ ചെന്നു പറയുമ്പോൾ അച്ചൻ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു സമാധാനിപ്പിക്കും. ഞാൻ അച്ഛനെ പ്പോലെ തന്നെയാണത്രെ ! അന്ന് തന്നെ നോക്കുമ്പോൾ അച്ഛന്റെ കണ്ണെന്തിനാ നിറഞ്ഞിരുന്നതെന്ന് വലുതായപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്. രണ്ട് അനിയത്തിമാരുടേം കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് പോയിട്ടും ആർക്കും ഇഷ്ട്ടപ്പെടാതെ താൻ വീട്ടിൽ നിന്നു. ഇപ്പോൾ മുപ്പത്തിരണ്ട് വയസ്സ്. ഇളയ അനിയത്തിയും ഭർത്താവും കുട്ടികളോടൊപ്പം ഇപ്പോൾ അമ്മക്ക് കൂടെ വീട്ടിലുണ്ട്.

താൻ ഇങ്ങു ദൂരെ ഈ ചെറിയ നഗരത്തിലെ ഒരു തുണിമില്ലിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു.. താമസം അവരുടെ തന്നെ ഹോസ്റ്റലിൽ ! അമ്മയെ കാണാൻ വീട്ടിലേക്ക് പോകേണ്ട കാര്യമില്ല. ശമ്പളം കിട്ടുന്നതിന്റെ പിറ്റേന്നാൾ തന്നെ അമ്മയെത്തും. വീട്ടിൽ ഒരു പാട് ചിലവുണ്ട് ! തനിക്കെന്താണ് ചിലവ്. ഒരു അണിഞ്ഞൊരുങ്ങലിന്റെ പോലും ആവശ്യമില്ലാത്തവൾ ! കൗമാരത്തിൽ പോലും മോഹങ്ങളുടെ ഒരു മുഖക്കുരു പോലും മുളക്കാത്തവൾ.. പുതിയ പ്രൊഫൈൽ പിക്കിലെ ലൈക്കുകളിൽ.. കമന്റുകളിൽ മുഴുകി നിങ്ങൾ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഒരു സുഹൃത്ത് പോലുമില്ലാത്ത മുഖപുസ്തകക്കാരി ! നിങ്ങളുടെയൊക്കെ കഥകൾ വായിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം ഇവിടെയുള്ളവൾ.

“അനിതേ…. ദേ നിന്നെ ക്കാണാൻ ആരോ താഴെ വന്നിരിക്കുന്നു”

ദൈവമേ… എന്നെക്കാണാനോ ? ആര് ? ആളു മാറീതാവും ! അതോ…..? ഉള്ളൊന്നു പിടഞ്ഞു ! ആരോടും പറയാതെ ഒരാഴ്ചയായി ഉള്ളിൽ കൊണ്ടു നടന്ന ആ സംഭവം ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞു കാണുമോ ? നെഞ്ചിടിപ്പോടെയാണ് ഞാൻ ആ പടികൾ ഇറങ്ങിയത്.

കഴിഞ്ഞ തിങ്കളാഴ്ച ആയിരുന്നു അത്. അന്ന് ജോലി കഴിഞ്ഞ് വന്ന് കുളിച്ച് പതിവു പോലെ അമ്പലത്തിൽ പോയതായിരുന്നു. തിരിച്ചു വരുന്ന വഴി പാലത്തിനടുത്തെത്താറായപ്പോഴാണ് ഒരു കരച്ചിൽ. പാലത്തിനു താഴേ പുഴക്കടുത്ത് നിന്ന് രണ്ടു മൂന്നു ഇളം നീല ഷർട്ടിട്ട കുട്ടികൾ ആണ് കരയുന്നത്. ആളുകൾ ഓടിക്കൂടാൻ തുടങ്ങി. പുഴയിലേക്ക് ചൂണ്ടിയാണ് അവരുടെ കരച്ചിൽ . ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞു വരുന്ന വഴി പുഴക്കരികെ നിന്ന് കളിക്കുമ്പോൾ ഒരുകൂട്ടുകാരൻ വെളത്തിൽ പോയത്രേ !

“നല്ല ഒഴുക്ക് ഉണ്ട്.. ”

” ഇനി കിട്ടാൻ വഴീല്ല…”

ഒരു ഞെട്ടലോടെയാണ് ആ പറച്ചിലുകൾ കേട്ടത്..
പെട്ടെന്ന് ദേ എന്ന് കൈ ചൂണ്ടി ഒരുവൻ മൊബൈലു എടുത്തു.
ദൈവമേ….. രക്ഷപ്പെടുത്താനുള്ള കെഞ്ചലുമായി ഒരു കുഞ്ഞു പ്രാണന്റെ കൈ !

മൊബൈലിൽ കാഴ്ച പകർത്തുന്ന ആർക്കും നീന്തലറിയില്ലെന്ന് ! നിസ്സഹായരായ ആ കുഞ്ഞു കൂട്ടുകാരുടെ കരച്ചിൽ ഉച്ചത്തിലായി. ആ ശക്തമായ ഒഴുക്കിൽ ആ കൈകൾ താഴേക്ക് നീങ്ങുകയാണ്.. തീരത്തു കൂടെ അവനെ നോക്കി ഞാനറിയാതെ ആദ്യം വേഗം നടന്നു… ഓടി.. പിന്നെ പുഴയിലേക്ക് ഒരൊറ്റ കുതിപ്പായിരുന്നു. പണ്ട് അച്ഛൻ പഠിപ്പിച്ചതാണ് നീന്തൽ. ഈ ഒഴുക്കിൽ തന്റെ ജീവൻ കൂടി അപകടത്തിലാവുമോ ? എന്റെ ഈ പാഴ്ജന്മം അങ്ങിനെ ആർക്കെങ്ങിലും വേണ്ടി തീരുന്നെങ്കിൽ തീരട്ടെ !

അത്ര മുങ്ങി നീന്തിയീട്ടും ആദ്യം അവനെ കണ്ടില്ല. ഒന്നു കൂടി ഉയർന്നു വന്നു അവനെവിടെന്നു നോക്കി.. ഷർട്ടിന്റെ ഒരു ചെറിയ നീല നിറം കണ്ടതു പോലെ തോന്നി. പിന്നേയും മുങ്ങി നീന്തി.. ഭാഗ്യം. അവൻ തന്നെ. ഷർട്ടിന്റെ കോളറിലാണ് പിടി കിട്ടിയത്. വലിച്ചുയർത്തി ആദ്യം മുകളിലേക്ക്. പിന്നെ കരയിലെത്തി അവനെ കിടത്തുമ്പോൾ ബോധം പോയിരിക്കുന്നുവെന്ന് ഞെട്ടലോടെ അറിഞ്ഞു. തല ഉയർത്തി നോക്കുമ്പോൾ ആളുകൾ മൊബൈലുകളുമായി ഓടിയടുക്കുകയാണ്. ആ കുട്ടിയേക്കാൾ അവർക്ക് കാണേണ്ടത് നനഞ്ഞൊട്ടിയ ഒരു പെണ്ണിന്റെ ശരീരമാണ്. കാണാൻ കൗതുകമുള്ള ഒന്നും ഈ ശരീരത്തിലില്ലെന്ന് അറിയുമ്പോൾ അവർ നിരാശരാവും.

അവർ എത്തുന്നതിനു മുൻപ് രക്ഷപെടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഞാൻ വേഗം അവന്റെ വയറിൽ അമർത്തി വെള്ളം കളയാൻ തുടങ്ങി. ഭാഗ്യം… അവനു ബോധം വീണു.

“അമ്മേ… ”

“അമ്മേ… ”

എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ആ കുഞ്ഞു ചുണ്ടുകൾ ആദ്യം ഉരുവിട്ടത് അമ്മയെന്നാണ്. സന്തോഷമായി എനിക്ക്. പക്ഷേ നില്ക്കാൻ സമയമില്ല . ആളുകൾ അടുത്തെത്താറായിരിക്കുന്നു. ആ മൊബൈൽ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് നനഞ്ഞൊട്ടിയ എന്റെ കോലം മറച്ചു പിടിക്കാൻ ആ പുഴക്കരയിലൂടെ.. ആ കാട്ടിലുടെ… മുള്ളുകൾക്കിടയിലൂടെ ഞാൻ ഓടി. പുഴയുടെ ഈ കരയിൽ കുറച്ച് ദൂരം മാത്രമേ ഹോസ്റ്റലിലേക്കുള്ളൂ. ആർക്കും മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റിയില്ലെന്ന ആശ്വാസത്തോടെ ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിന്റെ പുറകുവശത്തൂടെ അകത്തു കയറി. ഭാഗ്യത്തിനു ഇവിടെയും ആരും കണ്ടില്ല. ആരോടും പറഞ്ഞുമില്ല.

ഗസ്റ്റ് റൂമിലേക്ക് കയറുന്നതിനു മുമ്പു തന്നെ ഞാൻ ആകാംഷയോടെ അകത്തേക്കെത്തി നോക്കി.

ദൈവമേ… ആ കുഞ്ഞു തന്നെ ! കൂടെ അച്ഛനെന്നു തോന്നുന്നു ഒരാൾ കൂടിയുണ്ട്. ഒരു നിമിഷം എന്തു ചെയ്യേണ്ടു എന്നറിയാതെ ഞാൻ നിന്നു പോയി.

” അകത്തേക്കു വരൂ.. ”

റൂമിലേക്ക് കയറാൻ മടിച്ച് നിന്ന എന്നോട് ആ കൂടെ വന്നയാൾ ആണ്.

“പേടിക്കണ്ട… ഞാൻ ആരോടും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.. പിന്നെ ഇവനൊരേ നിർബന്ധം അമ്മയെ കാണണമെന്ന് !”

അയാൾ അവസാനം പറഞ്ഞതു കേട്ട് ഞാനൊന്നു ഞെട്ടി. അമ്മയോ…. ആരുടെ ?..

ഞാൻ ആ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി. നാണത്തിന്റേയും കൗതുകത്തിന്റേയും ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ എന്നെ തന്നെ ഉറ്റു നോക്കി നില്ക്കയാണവൻ.

” അവന് അമ്മയെ കണ്ട ഓർമ്മയില്ല. രണ്ടു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ ഒരാക്സിഡന്റിൽ പോയതാണവൾ”

ഒരു നെടുവീർപ്പിന്റെ നിമിഷങ്ങൾക്കപ്പുറം ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ അയാൾ തുടർന്നു.

” മരണത്തിലേക്ക് പോവുമ്പോൾ വെള്ളത്തിനടിയിലൂടെ കണ്ട നിങ്ങളുടെ മുഖം അവനോർമ്മയുണ്ട്..നിങ്ങൾ തന്നെയാണവന്റെ അമ്മ എന്നാണവൻ ഇപ്പോൾ പറയുന്നത്”

“ഇരിക്കൂ…”

എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞാൻ കുട്ടിക്കു നേരേ കൈ നീട്ടി. അവൻ വേഗം വന്നു എന്റെ കൈവിരലുകളിൽ പിടിച്ചു… പിന്നേയും എന്നെ നോക്കി നിന്നു. കസേരയിൽ ഇരുന്ന് അവന്റെ അച്ഛൻ തുടർന്നു..

“സത്യത്തിൽ അന്നു ആ സംഭവം നടന്നു പിറ്റേന്നു തന്നെ അതു നിങ്ങളാണെന്നു ഞാൻ കണ്ടു പിടിച്ചിരുന്നു.. ഒരു രണ്ടാം വിവാഹത്തിനായി ബന്ധുക്കൾ നിർബന്ധിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് എന്റെ മകൻ തന്നെ അവന്റെ അമ്മയെ കണ്ടെത്തിയെന്ന് പറഞ്ഞത്. പിന്നെ… ഞാൻ അന്വേഷിച്ചിരുന്നു നിങ്ങളെക്കുറിച്ച്.. ഭംഗി മുഴുവൻ ദൈവം ഹൃദയത്തിലേക്ക് നല്കിയ പെണ്ണ് ! സ്നേഹവും നന്മയും നിറഞ്ഞ നിങ്ങൾ തന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് കൂട്ടായി വരണം എന്നൊരു ആഗ്രഹമുണ്ട്. ആലോച്ചിച്ചു പറഞ്ഞാൽ മതി.. ഞങ്ങളുടെ ഡീറ്റെയിൽസ് ഈ പേപ്പറിലുണ്ട്.”

ആ പേപ്പർ വാങ്ങിയെങ്കിലും വാക്കുകൾ ഇല്ലാതെ ഞാൻ നില്ക്കുമ്പോൾ അവർ പോകാനായി എഴുന്നേറ്റു. അവൻ ഇപ്പോഴും എന്റെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചിരിക്കയാണ്. അച്ഛൻ കൈ നീട്ടിയപ്പോൾ ആ കുഞ്ഞു ചിരിയോടെ തന്നെ അയാൾക്ക് അരികിലേക്ക് ചെന്നു. എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ച ആ മോന്റെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് കുനിഞ്ഞ് അയാൾ കാതു ചേർത്തു. പിന്നെ എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു

” അവൻ അമ്മേന്നു വിളിച്ചോട്ടേയെന്ന് ചോദിക്കണൂ…”

ദൈവമേ… ആരിൽ നിന്നെങ്കിലും നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹം കിട്ടുന്നതിനപ്പുറം ഈ ലോകത്ത് എന്തിനാണർത്ഥമുള്ളത് ? എന്റെ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടേ നിന്നോ സ്നേഹത്തിന്റെ.. വാത്സല്യത്തിന്റെ.. മാതൃത്വത്തിന്റെ ഒരു ഉറവ പൊട്ടുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു. ആദ്യം നെഞ്ചിൽ അതു കനത്തു വന്നു.. പിന്നെ കണ്ണിലൂടെ അടർന്നുവീണു.. ഞാനറിയാതെ ആ തറയിലേക്ക് തളർന്നു മുട്ടിലിരുന്നു… രണ്ടു കൈകളും എന്റെ ആ കുഞ്ഞിനെ പുണരാൻ നീട്ടുമ്പോൾ അയാളും ഒരു കരച്ചിലിന്റെ വക്കത്തായിരുന്നു.

Written By Ashraf Themaliparambil‎

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here