Home Latest “എന്താ ലില്ലിക്കുട്ടി….. ഇങ്ങനെ അന്തം വിട്ട് കുന്തം വിഴുങ്ങിയപോലെ നോക്കുന്നേ…”അയാളുടെ ചോദ്യം അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.

“എന്താ ലില്ലിക്കുട്ടി….. ഇങ്ങനെ അന്തം വിട്ട് കുന്തം വിഴുങ്ങിയപോലെ നോക്കുന്നേ…”അയാളുടെ ചോദ്യം അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.

0

ക്രിസ്റ്റിയുടെ മരണ ശേഷമുള്ള ആദ്യ ഡ്യൂട്ടി.അവൾ Crew roster നോക്കി.Airbus 340-500 , departure at 22.35.Sector Melbourne to Dubai. മനസ്സിലെ സങ്കടം പുറത്ത് കാണാതിരിക്കാൻ അവൾ അന്ന് പതിവിലേറെ മുഖത്ത് പുട്ടിയിട്ടു, ഒരുങ്ങി നോക്കി, രക്ഷയില്ല… രണ്ടു നിമിഷം ശ്രദ്ധ പാളിയാൽ പിന്നെ മനസ്സ് നേരെ അവന്റെ ഓർമ്മകളിലേക്ക് മടങ്ങും. പിന്നെ അനുവാദത്തിനു കാത്തുനിൽക്കാതെ കണ്ണുകൾ നിറയാൻ തുടങ്ങും. ബോധപൂർവം മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച് അവൾ ഒരുക്കം പൂർത്തിയാക്കി, എയർപോർട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

“Hearty condolence” സഹപ്രവർത്തകരായ ഓസ്‌ട്രേലിയക്കാരുടെ ആത്മാർത്ഥതയില്ലാത്ത അനുശോചന വാക്കുകൾക്ക്, നിർവ്വികാരമായി ഒന്നു തലയാട്ടി. അവരുടെ വർത്തമാനത്തിലും പൊട്ടിച്ചിരിയിലും പങ്കെടുക്കാതെ അവൾ അൽപ്പം ഒഴിഞ്ഞുമാറി ഇരുന്നു. പതിനഞ്ചു മണിക്കൂർ നീളുന്ന മെൽബൺ – ദുബായ് യാത്ര. ലിയ ഡ്യൂട്ടിയിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു ആശ്വാസമാകുമായിരുന്നു. അവൾ വെറുതെ ആശിച്ചു.

AirHostess-സൂക്ഷദർശിനികൊണ്ടും ദൂരദർശിനി കൊണ്ടും ഒരുപാട് പേരുടെ നോട്ടത്തിന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഇരയാവകേണ്ട ജോലി. കൊതുകിനെപ്പോലെ പലസ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്നായി അൽപാൽപ്പമായി ചോര കുടിക്കുന്നവരും, രക്തരക്ഷസ്സിനെപ്പോലെ ഒറ്റവലിക്ക് ചോര കുടിക്കുന്നവരുമുണ്ടാകും ആ കൂട്ടത്തിൽ. യാത്രകൾ ഒരുപാട് ആസ്വദിച്ച കാലമുണ്ടായിരുന്നു തനിക്ക്. പ്രത്യേകിച്ച് തന്റെ സഹപ്രവർത്തകനായ ക്രിസ്റ്റിയോടൊത്തുള്ള ഡ്യൂട്ടികൾ. അവൻ തനിക്ക് വെറുമൊരു സഹപ്രവർത്തകൻ മാത്രമായിരുന്നില്ലല്ലോ…. ചോരകുടിയന്മാരുടെ മുഖത്തുനോക്കി ചിരിച്ചുകാണിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചവൻ, എന്തു ചെയ്യാം ….വിവാഹ നിശ്ചയം വരെ കഴിഞ്ഞ ശേഷമാണ് ഒരു റോഡപകടത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ വിധി അവനെ തന്നിൽ നിന്ന് അടർത്തി മാറ്റിയത്. അവൻ അണിയിച്ച മോതിരത്തിൽ നോക്കി അവൾ നെടുവീർപ്പിട്ടു.

ഓരോന്ന് ആലോചിച്ച് ഇരിക്കവെ, വിമാനത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനാനുമതി ലഭിച്ചു. മനസ്സിലെ സങ്കടം, ചിരിയുടെ മുഖം മൂടി വച്ചു മറച്ച്, സഹപ്രവർത്തകരോടൊപ്പം അവൾ വിമാനത്തിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു, പിന്നെ സാവധാനം പതിവ് കൃത്യങ്ങളിൽ യാന്ത്രികമായി അലിഞ്ഞ് ചേർന്നു. ചിരിച്ചു കൊണ്ട് യാത്രക്കാരെ സ്വീകരിച്ചും, യഥാസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കാനയിച്ചും അവൾ ജോലിയിൽ മുഴുകി. Safety Demo വീഡിയോ വഴി പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നതിനാൽ യാത്രക്കാരുടെ മുന്നിൽ നിന്നുള്ള ‘കഥകളി’ ഒഴിവായിക്കിട്ടി. രാത്രി ഭക്ഷണം കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞു ജോലിയെല്ലാം ഒന്നൊതുങ്ങിയപ്പോൾ അനുവദിക്കപ്പെട്ട വിശ്രമ സമയം ചിലവഴിക്കാൻ അവൾ Crew rest room ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. വീമാനത്തിന്റെ ഏറ്റവും പുറികിലായുള്ള ഗ്യാലിയിൽ നിന്നും ഗോവണി ഇറങ്ങി വേണം hold 5ന് അടുത്തുള്ള cabin crew rest roomൽ എത്താൻ. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന കമിതാക്കളായ ജെസീക്കയുടേയും പോളിന്റേയും കുറുങ്ങലുകൾ അവളെ വീണ്ടും ക്രിസ്റ്റിയുടെ ഓർമ്മകളിൽ കൊണ്ടെത്തിച്ചു. അവൾ സാവധാനം വിശ്രമ മുറി വിട്ട് ഇറങ്ങി. പെട്ടന്നാണ് ചവിട്ടുപടിയിലിരിക്കുന്ന ഒരു മധ്യവയസ്‌കനെ അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചത്. അൽപസമയം മുമ്പ് താൻ അതുവഴി വന്നപ്പോൾ അയാളെ കണ്ടിരുന്നില്ലല്ലോ…. ഈ കൊച്ച് വെളുപ്പാൻ കാലത്ത് ഇയാളെന്തിനാ ഇവിടെയിരിക്കുന്നെ… ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങൾ അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നു പോയി.

“എന്താ ലില്ലിക്കുട്ടി….. ഇങ്ങനെ അന്തം വിട്ട് കുന്തം വിഴുങ്ങിയപോലെ നോക്കുന്നേ…”അയാളുടെ ചോദ്യം അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.

“എന്റെ പേര് എങ്ങനെ മനസ്സിലായി….?”

“ലില്ലിയാൻ…എന്ന് വെണ്ടക്കാ മുഴുപ്പിൽ പേര് നെഞ്ചത്ത് എഴുതി വയ്ക്കുമ്പോൾ പിന്നെങ്ങനെ വായിക്കാതിരിക്കും….?” ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അയാൾ മറുപടി പറഞ്ഞു

“ഓ..സോറീ…..ഞാനോർത്തില്ല.പക്ഷേ…ഞാനൊരു മലയാളിയാണെന്ന് എങ്ങനെ മനസ്സിലായി….?”. ആംഗ്ലോഇന്ത്യൻ വംശജയായ തനിക്ക് മലയാള തനിമ അശേഷമില്ല. അവളുടെ സംശയം വീണ്ടും ബാക്കി.

“ഇതിനാണ് മോളേ നിരീക്ഷണപാടവം എന്നു പറയുന്നത്… സംഭവം വലിയ റോക്കറ്റ് സയൻസ് ഒന്നുമല്ല… എന്റെ മുന്നിലെ സീറ്റിലുണ്ടായിരുന്ന മലയാളിയായ സ്ത്രീയെ സീറ്റ് ബെൽറ്റ്‌ ഇടാൻ സഹായിച്ചപ്പോൾ താൻ അവരോട് മലയാളത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. അങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കിയതാ. എന്നെ ചുമ്മാ മെന്റലിസ്റ്റായി തെറ്റിദ്ധരിച്ചേക്കല്ലേ….”

അയാൾ തന്റെ മാജിക്കിന്റെ രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തി

“പക്ഷെ എന്താ ഈ പുലർച്ചക്ക് ഇവിടെയിരിക്കുന്നെ…? സീറ്റിൽ പോയിരുന്നു ഉറങ്ങിക്കൂടെ…? വേറെ എന്തെങ്കിലും ശാരീരിക അസ്വസ്ഥതകൾ ഉണ്ടോ…?”

“ഏയ് ഇല്ല. ഒരു ചെറിയ അബദ്ധം പറ്റിയതാ… പെട്ടന്നുള്ള യാത്രയായതിനാൽ സ്ഥിരമായി കഴിക്കാറുള്ള ഉറക്കഗുളിക എടുക്കാൻ മറന്നു. പത്തിരുപതു വർഷമായുള്ള ശീലമായതിനാൽ ഗുളികയില്ലാതെ താൻ ഒന്നു ഉറങ്ങുന്നത് കാണണമെന്ന വാശിയിലാണ് ഉറക്കത്തിന്റെ നിലപാട്…കൂടെ ഇരിക്കുന്നവർ ഉറങ്ങുന്നത് കാണാൻ അവിടെ ഇരിക്കാൻ തോന്നിയില്ല.പിന്നെ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല, പതിയനെ വിമാനം ചുറ്റിക്കാണാനിറങ്ങിയതാ… അവസാനം ലഗ്ഗേജ് സൂക്ഷിപ്പിന്റെ അടുത്തുള്ള ഇവിടെ വരെ എത്തി.”

“ഇവിടെ വരാൻ നിങ്ങൾക്ക് അനുമതി ഇല്ലാത്തതാണ്” അവൾ ഓർമ്മപ്പെടുത്തി

“നേരം വെളുക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പോയിക്കൊള്ളാമേ…. അതുവരെ ഇവിടെ ഇരിക്കാനുള്ള അനുമതി തരണം…” അയാൾ ചിരിച്ച്കൊണ്ട് അഭ്യർത്ഥിച്ചത് അവൾക്ക് നിരസ്സിക്കാനായില്ല.

അയാൾക്കരികിലായി അവളും ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു…ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ അവർ സംസാരിച്ചു . പാചകം, വായന,സിനിമ …. എല്ലാ വിഷയത്തിലും അയാൾക്ക് നല്ല ജ്ഞാനമായിരുന്നു. രസികനായ അയാളുടെ സംസാരം കേട്ട് അവൾ ചിരിയൊതുക്കാൻ കഷ്ടപ്പെട്ടു. സംസാരിച്ചിരുന്നു നേരം പോയത് ഇരുകൂട്ടരും അറിഞ്ഞില്ല. അവൾക്ക് വീണ്ടും ജോലിയിൽ പ്രവേശിക്കാറായി. പോകാനായി എഴുന്നേൽക്കുന്ന അവളോട് അവസാനമായി അയാൾ പറഞ്ഞു.

“ബുദ്ധിമുട്ടാവില്ലെങ്കിൽ ഒരു ഉപകാരം ചെയ്യാമോ…?”

“എന്താണ് വേണ്ടത്…?”അവൾ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു

“സീറ്റ് നമ്പർ 13A യിലെ ആനി എന്റെ ഭാര്യയാണ്. അവൾക്ക് രാവിലെ വെറുംവയറ്റിൽ തൈറോയ്ഡിനുള്ള ഗുളിക കഴിക്കേണ്ടതാ… രാവിലെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തിയില്ലേൽ അവളതങ്ങ് മറക്കും. കഴുത…”

“ഓ ഇതാണോ കാര്യം… അതു ഞാനേറ്റു..

അപ്പോൾ തിരിച്ചു സീറ്റിൽ വന്നിരിക്കാനുള്ള പരിപാടി ഒന്നുമില്ലേ….?” അവൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തിരിച്ചു ചോദിച്ചു…

“ഇത്രയും നേരം തന്നോട് സംസാരിച്ചില്ലേ… ഇനി ഇത്തിരി നേരം ഒറ്റക്കിരിക്കട്ടെ… അതിന്റെ സുഖം ഒന്ന് വേറെ തന്നെയാ…”

“ശരി അധികം വൈകാതെ വന്നേക്കണേ…” പോകാൻ നേരം അവൾ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

“ഉത്തരവ് മഹാറാണി”

അവർ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് സംസാരമവസാനിപ്പിച്ചു. തിരിച്ചു പോകാനായി അവൾ ഗോവണിപ്പടി കയറുന്നതിനിടെ അയാൾ പറഞ്ഞു… “ഒരു കാര്യം കൂടി പറയട്ടെ….

അവൾ ഗോവണിയുടെ പകുതിയിൽ അയാൾക്കഭിമുഖമായി തിരിഞ്ഞു നിന്നു.

“കുട്ടീ…… ജീവിതം ഒരു യാത്രയാണ്. ആ യാത്രയിൽ നമുക്കൊരു പാട് പ്രിയപ്പെട്ട വരുണ്ടാകും, എന്നാൽ ഓരോരുത്തരുടേയും ലക്ഷ്യസ്ഥാനം പലതായിരിക്കും. നമ്മുടെ യാത്ര അവരുടെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് അവസാനിപ്പിക്കണമെന്ന് വാശി പിടിക്കരുത്. അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചാൽ നാം ഏറ്റവുമധികം വേദനിപ്പിക്കുന്നത് അവരുടെ ആത്മാവിനെയായിരിക്കും.”

ക്രിസ്റ്റിയുടെ മരണത്തെയാണ് അയാൾ ഉദ്ദേശിച്ചത് എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അതുവരെ അവന്റെ ഓർമ്മകൾ അവളുടെ മിഴിനിറച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ…..ആദ്യമായി അവന്റെ ഓർമ്മകളിൽ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു……“ഇതും നിരീക്ഷണപാടവത്തിൽ പെട്ടെതായിരിക്കുമല്ലേ….?”

അയാൾ മറുപടി നിഷ്കളങ്കമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയിൽ ഒതുക്കി.

ഒന്നു ഫ്രഷ് ആയ ശേഷം, അവൾ നേരെ സീറ്റ് നമ്പർ 13Aയിലെ അയാളുടെ ഭാര്യയെ കണ്ട് മരുന്നിന്റെ കാര്യം ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ പോയി. അവരുടെ മുഖം വല്ലാതെ സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ ഭർത്താവിനെ കാണാത്തത് കൊണ്ടായിരിക്കും എന്ന് അവൾ ഊഹിച്ചു.

“മാഡം…. ഭക്ഷണത്തിന് മുമ്പ് കഴിക്കാനുള്ള തൈറോയ്ഡിന്റെ ഗുളിക കഴിക്കാൻ മറക്കല്ലേ…….” അവർക്ക് ഒരു സർപ്രൈസ് കൊടുത്ത സ്റ്റൈലിൽ അവൾ പറഞ്ഞു.

പക്ഷേ…ഒരു ഞെട്ടലോടെയാണ് ആ സ്ത്രീ പ്രതികരിച്ചത്.

“നിങ്ങൾക്ക് ഇതെങ്ങനെ അറിയാം….? ആരാണ് നിങ്ങളോട് ഇത് പറഞ്ഞത്….?” അവർ അമ്പരപ്പോടെ ചോദിച്ചു..

“നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവ്… അല്ലാതെ ആരാ…ഞങ്ങൾ ഇത്രനേരം അവിടെ ഇരുന്ന് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു”

“എന്റെ ഭർത്താവോ….?” അവർ അവിശ്വസനീയമായി ചോദിച്ചു.

“അതേ…Mr.നൈനാൻ കോശി…” അവൾ തറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു.

“Nooo…its not possible..” കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവർ പറഞ്ഞു

“രണ്ടുദിവസം മുമ്പ് ഹൃദയാഘാതം മൂലം മരിച്ച ഭർത്താവിൻറെ ശവശരീരവുമായി നാട്ടിലേക്ക് പോകുകയാണ് ഞാൻ. അദ്ദേഹമെങ്ങനെ നിങ്ങളോടു സംസാരിക്കും…?” വിതുമ്പി കൊണ്ട് അവർ ചോദിച്ചു

Hold 5 ന് അടുത്താണ് Cabin crew rest room എന്നും,hold 5 ലാണ് human remains വയ്ക്കാറുള്ളതെന്നും ഒരു ഞെട്ടലോടെ അവൾ ഓർത്തു. എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്ന് മനസ്സിലാവാതെ പകച്ചു നിന്ന അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചെന്ന് നിന്നത് വിമാനത്തിന്റെ ,ചില്ലുജാലകത്തിനപ്പുറം വിമാന ചിറകിലിരുന്ന് അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കൈ വീശിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അയാളുടെ മുഖത്തേക്കാണ്.അപ്രതീക്ഷിതമായി എയർ ടർബുലൻസിൽ പെട്ട വിമാനത്തിന്റെ കുലുക്കം അവളുടെ ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു. ധ്യൈര്യം സംഭരിച്ച് വീണ്ടും നോക്കിയ അവൾക്ക് അയാളെ അവിടെ കാണാൻ സാധിച്ചില്ല .എല്ലാവരും സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ധരിക്കണമെന്ന പൈലറ്റിന്റെ അനൗൺസ്മെന്റ് അവളുടെ കാതുകളിൽ പതിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് , സംഭവിച്ചത് ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ അവൾ ബോധരഹിതയായി നിലംപതിച്ചു…

അടിക്കുറിപ്പ്: ഈ സംഭവം സത്യമാണോ… മിഥ്യയാണോ എന്നറിയില്ല. പക്ഷേ ഈ കഥയുടെ പേരിൽ ഇന്നും ആ വിമാനത്തിന്റെ crew rest roomമിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാൻ മടിക്കുന്നവരുണ്ട്.

സമർപ്പണം: യന്ത്രങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനത്തെപ്പറ്റി ഒരു എത്തും പിടിയുമില്ലാത്ത എനിക്ക് വിമാനത്തിന്റെ വിശദവിവരങ്ങൾ പറഞ്ഞു തന്ന ഏട്ടന്….

രചന : സൂസന്ന

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here