Home Latest ഈ രാത്രി ഇനി എന്തു ചെയ്യും. ഈശ്വരാ.. കുഞ്ഞിൻ്റെ പനിയൊന്നു കുറഞ്ഞാൽ മതിയായിരുന്നു… Part –...

ഈ രാത്രി ഇനി എന്തു ചെയ്യും. ഈശ്വരാ.. കുഞ്ഞിൻ്റെ പനിയൊന്നു കുറഞ്ഞാൽ മതിയായിരുന്നു… Part – 1

0

(ദേവയാമിയെ എല്ലാരും മറന്നിട്ടുണ്ടാവും ല്ലേ.. ദേവ യാമിക്ക് ശേഷം ശ്രീബാലയും
വേദൂട്ടിയുമായിട്ടാണ് ഞാൻ വീണ്ടും വരുന്നത് .. ട്ടോ.. എല്ലാവരുടെയും സ്നേഹം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു..)

യാദവം Part – 1

രചന : രജിഷ അജയ് ഘോഷ്

നല്ല പനിയായതുകൊണ്ട് രാത്രി മുഴുവനും കരച്ചിൽ തന്നെയായിരുന്നു വേദമോൾ. ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ചൂടാണ് ശരീരം മുഴുവൻ .. കട്ടിലിൽ കിടക്കാതെ വാശി പിടിച്ചപ്പോൾ തോളത്തിട്ട് നടന്നു ശ്രീബാല .മനസ്സിൽ വല്ലാത്ത ഭയം തോന്നിയവൾക്ക്.. വൈകിട്ട് ചെറിയ പനിച്ചൂട് തോന്നിയപ്പോൾ തന്നെ അടുത്തുള്ള ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി മരുന്നു വാങ്ങി വന്നതാണ് .

‘ഇത്ര നേരമായിട്ടും കുറവില്ലല്ലോ .. ഈ രാത്രി ഇനി എന്തു ചെയ്യും. ഈശ്വരാ.. കുഞ്ഞിൻ്റെ പനിയൊന്നു കുറഞ്ഞാൽ മതിയായിരുന്നു .. ‘ശ്രീബാല ഉള്ളുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചു.
ഏറെ നേരം അവളെ എടുത്തു നടന്നു..
വേദമോളുടെ വിതുമ്പലിൻ്റെ നേർത്ത ശബ്ദം കേൾക്കാതെയായപ്പോൾ അവൾ ഉറങ്ങിയെന്ന് ശ്രീബാലയ്ക്ക് തോന്നി.തോളിൽക്കിടന്ന കുഞ്ഞിനെ പതിയെ കട്ടിലിൽ കിടത്തി ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ സമയം വെളുപ്പിന് 4 മണി ആയിരിക്കുന്നു.. മോളോടു ചേർന്ന് കിടന്നു അവളുടെ നെറ്റിയിൽ കൈവച്ചു നോക്കുമ്പോൾ ചൂട് കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് .. ചെറിയ ആശ്വാസം തോന്നി ശ്രീബാലയ്ക്ക്.

ഇടയ്ക്ക് ചെറിയ പനിയും ജലദോഷവുമൊക്കെ വരാറുണ്ടെങ്കിലും ഇങ്ങനെ പേടിച്ചത് ആദ്യമായിട്ടാണ്. സഹായത്തിനുപോലും ആരുമില്ല.. നേരം വെളുക്കുമ്പോഴേക്കും എല്ലാം മാറിയാൽ മതിയായിരുന്നു… ഓരോന്നു ഓർത്തു കിടക്കവേ ശ്രീബാലയുടെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു ..

കോളിംഗ് ബെൽ ശബ്ദിക്കുന്നത് കേട്ടാണ് ബാല കണ്ണുകൾ വലിച്ചു തുറന്നത്. ഉറങ്ങാൻ വൈകിയതുകൊണ്ട് കൺപോളകൾക്ക് വല്ലാത്ത ഭാരം തോന്നി .ശാന്തമായ് ഉറങ്ങുന്ന വേദമോളെ ഒന്നു നോക്കി അവൾ എഴുന്നേറ്റു.
ഉറക്കച്ചടവോടെ ഡോർ തുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ സുനന്ദ ചേച്ചിയും
അരവിന്ദേട്ടനും മുന്നിൽ നിൽപ്പുണ്ട്. കയ്യിൽ പാൽക്കാരൻ വച്ചിട്ടു പോയ പാൽക്കുപ്പിയുമുണ്ട്. ഈ അപ്പാർട്ട്മെൻ്റിൽ അധികം പേരും ജോലിക്കു പോവുന്നവരായാതുകൊണ്ട് 7 മണിക്ക് മുൻപ് പാൽ കൊണ്ടുവരും.

“ബാലേ.. എണീറ്റില്ലായിരുന്നോ.. മോൾക്ക് എങ്ങനെയുണ്ട്.?”സുനന്ദ അകത്തേക്ക് കയറിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“മോൾക്ക് കുറവുണ്ട് ചേച്ചീ.. 4 മണിയായി കിടന്നപ്പോൾ..
നേരം വെളുത്തതൊന്നുമറിഞ്ഞില്ല.. ” ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ബാല പറഞ്ഞു. സമയം 8.30 കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

” പാല് പുറത്തിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ തോന്നി എഴുന്നേറ്റില്ല എന്ന് ..ദാ .. ഇത് കൂടിഅകത്തേക്ക് വച്ചേക്കൂ.. ” സുനന്ദ പാലിനൊപ്പം കയ്യിലെ കാസറോൾ ബാലയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി.

“ഇതെന്താ.. ചേച്ചീ.. “ബാല സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“മോൾക്ക് വയ്യാത്തതോണ്ട് നീയൊന്നും ഉണ്ടാക്കിക്കാണില്ല എന്നു തോന്നി.. അതു കൊണ്ട് പോരുമ്പോ കുറച്ച് ഇഡ്ഡലീം സാമ്പാറും എടുത്തതാ.”

“എന്തിനാ ചേച്ചി.. ഇതൊക്കെ ..ഞാനൊരാൾ മാത്രല്ലേ ഇവിടെയുള്ളൂ.. ഫ്രിഡ്ജില് ദോശമാവുണ്ട് ”

” അത് നീ നാളെ ഉണ്ടാക്കി കഴിച്ചോളൂട്ടോ..” എന്നു പറഞ്ഞു സുനന്ദ .കുറച്ചു നേരം സംസാരിച്ചു
ഇരുന്നശേഷം അരവിന്ദേട്ടന് ഓഫീസിൽ പോവാനുള്ളത് കൊണ്ട് വേദമോള് ഉണർന്നിട്ട് വരാമെന്ന് പറഞ്ഞു സുനന്ദേച്ചി.

തൊട്ടടുത്ത ഫ്ലാറ്റിലാണ് സുനന്ദേച്ചിയും അരവിന്ദേട്ടനും താമസം..
ഇവിടെ എറണാകുളത്ത് വന്നതിനു ശേഷം ആകെ അടുപ്പമുള്ളത് അവരോട് മാത്രമാണ്. എല്ലാവരോടും ഒരു അകലം എന്നും പാലിച്ചിരുന്നു.. തൻ്റെയും വേദമോളുടെയും ജീവിതത്തിൻ്റെ വേരുകൾ ആരാഞ്ഞ് മറ്റുള്ളവർ വരരുത് എന്നതുകൊണ്ടായിരുന്നു അത്.

ആദ്യമൊക്കെ  കാണുമ്പോൾ സുനന്ദേച്ചിയൊന്ന് ഒ ചിരിക്കും.. മറുപടിയായി താനുമൊന്ന് ചിരിക്കും.. വേദൂട്ടിയോട് ഓരോന്നു പറയും.. അവൾ ചിരിക്കുകയും അവളുടെ ഭാഷയിൽ ഓരോന്നു പറയുകയും ചെയ്യും.. രാവിലെ വേദൂട്ടിയെ ഡേ കെയറിലാക്കിയിട്ട് വേണം ജോലിക്ക് പോവാൻ. വൈകിട്ട് വരമ്പോൾ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരും.. പോവുമ്പോഴും തിരിച്ചു വരുമ്പോഴും സുനന്ദേച്ചി
അവൾക്ക് റ്റാറ്റാ കൊടുക്കും.. അവൾ തിരിച്ചും.. ആദ്യമൊക്കെ ബാല അവരെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല..

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് 12വർഷമായിട്ടും അവർക്ക് കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലായിരുന്നു .. വേദമോളോടുള്ള വാത്സല്യത്തിൻ്റെ കാരണമതാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ
ബാലയ്ക്കും വിഷമം തോന്നി. പതിയെ അവർ തമ്മിൽ അടുത്തു .. വേദൂട്ടിക്കവർ സുന്ദാമ്മയും അവിയേത്തനുമാണ്.

ഓർമ്മയിൽ നിന്നും ഉണർന്നപ്പോഴാണ് ലീവിൻ്റെ കാര്യം വിളിച്ചു പറഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നവൾ ഓർത്തത്.
വേഗം ഫോണെടുത്ത് വിളിച്ചു..

“ഹലോ ..സാർ ഞാൻ ശ്രീബാലയാണ് ”

“ആ ശ്രീബാല പറയൂ.. “വിവേകിൻ്റെ ശബ്ദം കേട്ടു .ബാല വർക്ക് ചെയ്യുന്ന ബാങ്കിലെ മാനേജരാണ് വിവേക് .

“സാർ എനിക്കിന്ന് ലീവ് വേണം .. മോൾക്ക് നല്ല സുഖമില്ല.. “ബാല പറഞ്ഞു.

“ഓ.. ഇന്ന് ശ്രീബാലയെ കാണാതിരിക്കണമല്ലേ.. ആ.. സാരമില്ല .. ലീവെടുത്തോളൂ.. നാളെ കാണാം ”
വിവേക് പറഞ്ഞു. അയാളുടെ ഒലിപ്പിച്ചുള്ള സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ ബാലയ്ക്ക് ദേഷ്യം ഇരച്ചു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“താങ്ക് യൂ സാർ.. ” എന്നും പറഞ്ഞവൾ വേഗം ഫോൺ കട്ടു ചെയ്തു.

മോളുടെ ഡേ കെയറിലേക്കും ഇന്ന് വരില്ലെന്ന് വിളിച്ച് പറഞ്ഞു.
എറണാകുളത്ത് SBI ൽ വർക്ക് ചെയ്യുകയാണ് ശ്രീബാല .മകൾ വേദാലക്ഷ്മിയ്ക്ക് 2 വയസ്സാവുന്നതേയുള്ളു.
റൂമിലെത്തി വേദമോളെ നോക്കുമ്പോൾ നല്ല ഉറക്കത്തിലാണവൾ. ബാല വേഗം കുളിക്കാൻ കയറി.. മോളെണീറ്റുകരഞ്ഞാലോ എന്ന ഭയത്താൽ വേഗം കുളിച്ചിറങ്ങി.. കുറുമ്പി അപ്പോഴും ഉറക്കമാണ്. പനിയായതുകൊണ്ട് അവൾക്ക് കുറച്ച് പൊടിയരിക്കഞ്ഞി കുക്കറിലിട്ടു. ഒരു ചായ എടുത്ത് തിരിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും കാലിൽവട്ടം ചുറ്റി പിടിച്ചു വേദമോൾ.

” അമ്മേടെ കുട്ടി എണീറ്റോ .. എന്താ മിണ്ടാതെ വന്നത്..” കൊഞ്ചി ചോദിച്ചു കൊണ്ട് ബാല അവളെ വാരിയെടുത്തു. കുഞ്ഞു കവിളിൽ ചുണ്ടു ചേർത്തതും വേദൂട്ടി മങ്ങിയ ചിരിയോടെ ബാലയുടെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു ..

അധിക ദിവസവും രാവിലെ എണീറ്റ് അമ്മേ .. എന്ന് നീട്ടി വിളിക്കാറാണ് പതിവ്. എടുക്കാൻ പോയില്ലെങ്കിൽ വലിയ വായിൽ കരച്ചിൽ കേൾക്കാം.. രാത്രിയിലെ പനിയുടെ ക്ഷീണം നന്നായി മുഖത്തുണ്ടെങ്കിലും കുഞ്ഞിപ്പല്ലുകൾ കാട്ടി ചിരിക്കുന്നുണ്ടവൾ..
” കുഞ്ഞിൻ്റെ വാവൂ മാറിയോന്ന് നോക്കട്ടെ ” എന്നും പറഞ്ഞ് നെറ്റിയിലും കഴുത്തിലും തൊട്ടു നോക്കി.
ചൂടില്ല .. സമാധാനം.
” വാവൂ മാറിയല്ലോ.. ഇനി നമുക്ക് കുറച്ച് കുഞ്ഞിക്കഞ്ഞിയൊക്കെ കുടിച്ചിട്ട് മരുന്നു കുടിക്കണം. അപ്പൊ വാവു ശരിക്കും മാറൂലോ.. ” എന്നും പറഞ്ഞ് ബാല മോളുടെ കവിളിൽ ചുണ്ടമർത്തി.

“കുഞ്ഞിക്കഞ്ഞി അമ്മ കുച്ചോ ..നിച്ച് വേണ്ട” അവൾ ചിണുങ്ങാൻ തുടങ്ങി ..

“കഞ്ഞി കുടിച്ച് മിടുക്കിക്കുട്ടി ആയാൽ അമ്മ അണ്ണാക്കുട്ടൻ്റെ കഥ പറഞ്ഞു തരാലോ.. ”

“ന്നാ.. കുടിച്ചാം .” വേദൂട്ടി തലയാട്ടി.

മോൾക്ക് കഞ്ഞിയും മരുന്നും കൊടുത്ത ശേഷം സുനന്ദേച്ചി കൊണ്ടുവന്ന ഇഡ്ഡലിയും സാമ്പാറുംകഴിച്ചു. ക്ഷീണം മാറത്തതു കൊണ്ടാവും വേദൂട്ടി മടിയിൽ നിന്നിറങ്ങാൻ മടി കാണിച്ചു. അവളെയും എടുത്ത് ടി വി കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് സുനന്ദേച്ചി വീണ്ടും വന്നത്.

” സുന്ദേച്ചീടെ വാവച്ചി എണീറ്റോ ..” സുനന്ദ ചോദിച്ചതും വേദൂട്ടി ബാലയുടെ മടിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ഓടി വന്നു സുനന്ദയുടെ മടിയിൽ കയറി.

“കുഞ്ഞിൻ്റെ കൊലുസ്സെവിടെ ബാലേ..” വേദയെ മടിയിലിരുത്തിക്കൊണ്ട് സുനന്ദ ചോദിച്ചു.

“ഇന്നലെ വൈകിട്ട് ഡേ കെയറിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ പൊട്ടിയ പാദസരവും കയ്യിൽ പിടിച്ചിരിപ്പുണ്ട് കുറുമ്പി. കൂടെയുള്ള ആരോ വലിച്ചു പൊട്ടിച്ചതാണെന്ന് പരാതിയും പറഞ്ഞു. പനിയായതുകൊണ്ട് പിന്നെ മാറ്റിവാങ്ങാൻ പോയില്ല. നാളെ വാങ്ങാം.. “ബാല പറഞ്ഞു.

“കുഞ്ഞിക്കാലിൽ കൊലുസ്സില്ലാതെ കാണാൻ ഒരു ചന്തവുമില്ല.. ” സുനന്ദ പറഞ്ഞു.

” അതു ശരിയാ.. ”

സുനന്ദയ്ക്കൊപ്പം മോളെ ആക്കി ബാല അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. ഭക്ഷണവും ഉണ്ടാക്കി ,മുഷിഞ്ഞ തുണിയെല്ലാം കഴുകി വിരിച്ച്
ഹാളിലെത്തുമ്പോൾ സുനന്ദയും വേദൂട്ടിയും നല്ല കളിയിലാണ്.

” നിൻ്റെ തിരക്കൊക്കെ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ, അരവിന്ദേട്ടൻ ഉച്ചയ്ക്ക് വിളിക്കും..”ബാല യെ കണ്ടപ്പോൾ സുനന്ദ പറഞ്ഞു.

” കഴിച്ചിട്ട് പോവാം.. സുനന്ദേച്ചീ.. ”

” ഫോണെടുത്തില്ല ബാലേ.. വിളിക്കുമ്പോൾ കിട്ടിയില്ലേൽ അരവിന്ദേട്ടന് ദേഷ്യം വരും.. പിന്നെ വരാം.. ” എന്നും പറഞ്ഞ് സുനന്ദ ഇറങ്ങി.

മക്കളില്ല എങ്കിലും ആ സങ്കടം പുറത്തു കാണിക്കാറില്ല രണ്ടാളും. പരസ്പരം മത്സരിച്ചു സ്നേഹിക്കുന്നവർ.. ബാല ഓർത്തു.
ഉച്ചയ്ക്ക് ചോറുണ്ട ശേഷം മോളെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ഉറങ്ങി . വൈകിട്ടത്തെ തിരക്കെല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോൾബാല ടി വി കണ്ടു കൊണ്ടിരുന്നു.. തൊട്ടടുത്ത് വേദൂട്ടി  കളിപ്പാട്ടങ്ങൾക്കിടയിലാണ് .. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് നോക്കുമ്പോൾ മോളെ അടുത്തു കണ്ടില്ല ..

“മോളെ.. എവിടെയാ.. “ബാല വിളിച്ചു. മറുപടിയില്ല..

“വേദൂട്ടീ.. അമ്മേടെ കുട്ടി വിളികേട്ടേ..” അവൾ വീണ്ടും വിളിച്ചു. ഇവിളതെവിടെപ്പോയി..
ഒടുവിൽ നോക്കുമ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ചയിൽ ബാല തലയിൽ കൈവച്ചു, ഒപ്പം ചിരിയും വന്നു..
തറയിൽ കൺമഷി തുറന്നു വച്ചിട്ടുണ്ട് .. രണ്ടു കയ്യിലും നിറയെ കൺമഷി .. മുഖത്താകെ തേച്ചുവച്ചിട്ടുണ്ട്.

“എൻറീശ്വരാ.. ഇതെന്തു കോലമാ .. അസ്സൽ കുട്ടിഭൂതം തന്നെ .. “ബാല പറഞ്ഞത് കേട്ട വേദൂട്ടിഎണീറ്റു വന്നു.
“അമ്മേ…നാന് ചുന്ദരിയായോന്ന് നോക്കിച്ചേ.. ”
അവൾ കൊഞ്ചി പറഞ്ഞതു കേട്ട ബാലയ്ക്ക് ചിരി വന്നു.
“അമ്മേൻ്റെ കുട്ടി നല്ല ചുന്ദരിയായിട്ടുണ്ട് .. ” മുഖം മോൾക്കു നേരെ അടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ബാല പറഞ്ഞതും കയ്യിലെ കൺമഷി ബാലയുടെ മുഖത്ത് തേച്ചിരുന്നു വേദമോൾ.

” അമ്മേം .. ചുന്ദരിയായി.. “കൊഞ്ചിക്കൊണ്ടവൾ പറഞ്ഞതും ബാലയവളെ വാരിയെടുത്തു.

” അമ്മേടെ ചുന്ദരീനെ ഇനിയൊന്നു വൃത്തിയാക്കണോല്ലോ.. ” എന്നും പറഞ്ഞ് അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി ബാല. എണ്ണ തേച്ച് കൺമഷിയെല്ലാം കളയാൻ കുറച്ചു നേരമെടുത്തു.

പകലിലെ കുറുമ്പെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ശാന്തയായ് ഉറങ്ങുകയാണ് വേദൂട്ടി. “കുറുമ്പിക്കുട്ടി.. ” അവളുടെ നെറ്റിയിൽ വീണു കിടന്ന മുടിയിഴകളെ ഒതുക്കി വാത്സല്യം നിറഞ്ഞ ഒരുമ്മ നൽകിയിട്ട് ബാലയും കിടന്നു.

ഓഫീസിൽ പോവാനുള്ളത് കൊണ്ട് നേരത്തെ
എഴുന്നേറ്റ് മോൾക്ക് ഇരുവശത്തും തലയിണ കൊണ്ട് തടയുണ്ടാക്കി വച്ച ശേഷം ബാത്റൂമിൽ കയറി. വേഗം കുളിച്ചിറങ്ങി, അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.

രാവിലത്തേക്ക് കഴിക്കാനുള്ളതും ഉച്ചയ്ക്കത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോവാനുള്ളതുമെല്ലാം ഉണ്ടാക്കണം. മോൾക്ക് സ്നാക്സുംപാലും ഉച്ചയ്ക്കത്തേക്കുള്ള ഭക്ഷണവും വേണം. തിരക്കിട്ട് എല്ലാം തയ്യാറാക്കിയപ്പോഴേക്കും മോളും എണീറ്റു.
പല്ലെല്ലാം വൃത്തിയാക്കി അവൾക്ക് പാലും നെയ്യൊഴിച്ച ദോശയും നൽകി. അവളെ  കുളിപ്പിച്ച്
ഒരുക്കിയ ശേഷം ബാലയും റെഡിയായി.
ഭക്ഷണമെല്ലാം എടുത്ത് വച്ച് ഡോർ ലോക്ക് ചെയ്തിറങ്ങുമ്പോൾ പതിവുപോലെ സുനന്ദേച്ചി കാത്തുനിൽപുണ്ട്.

രണ്ടാളുടെയും കെട്ടിപ്പിടിത്തവും
സ്നേഹപ്രകടനവും കണ്ടാൽ തോന്നും ദൂരെ യാത്ര പോവുകയാണെന്ന്. ഇതെന്നും പതിവായതു കൊണ്ട് ചിരിയോടെ എല്ലാം നോക്കി നിന്നു ബാല.
വേദൂട്ടി കൈ വീശി കാണിക്കുന്നുണ്ട്.
ഓട്ടോ പിടിച്ച് ഡേ കെയറിലെത്തി.

” വേദമോളുടെ പനിയൊക്കെ കുറഞ്ഞോ?” കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അംബിക ടീച്ചർ ചോദിച്ചു.

“കൊഞ്ഞൂ.. ” വേദമോൾ പറഞ്ഞു.

“ഇന്നലെ പനിച്ചില്ല.. എന്നാലും ഒരു ദിവസം ഞങ്ങൾ രണ്ടാളും റെസ്റ്റെടുത്തു .. “ബാല ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

“അതു നന്നായി.. കുറുമ്പി ഇങ്ങു വന്നേ..” വേദമോളുടെ നേരെ കൈ നീട്ടിക്കൊണ്ട് അംബിക ടീച്ചർ പറഞ്ഞു. മോൾക്ക് കഴിക്കാനുള്ളതെല്ലാം ടീച്ചറുടെ കയ്യിൽകൊടുത്ത ശേഷം വൈകിട്ടു വരാം എന്നു പറഞ്ഞ് ബാല ഇറങ്ങി.

അംഗനവാടിയിൽ നിന്നും റിട്ടയേർഡ് ആയപ്പോൾ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കളി ചിരികളില്ലാതെ വയ്യെന്നും പറഞ്ഞ് അംബിക ടീച്ചർ തുടങ്ങിയതാണ് ഈ ഡേ കെയർ .കുഞ്ഞുങ്ങളെ നന്നായി നോക്കുമവർ ..
കുട്ടികൾക്ക് അവർ ഒരു മുത്തശ്ശിയെപ്പോലെയാണ്.
നാല് സ്റ്റാഫുമുണ്ട്. അത് കൊണ്ട് വേദമോളെ അവിടെയാക്കി സമാധാനത്തോടെ ബാല ഓഫീസിലേക്ക് പോയി. ഡേ കെയറിൽ നിന്നും ഒരഞ്ചു മിനിട്ട് നടന്നാൽ ബാങ്കിലെത്തും.. നടക്കുന്നതിനിടയിൽ ബാലയുടെ മനസ്സിൽ ആദ്യമായ് വേദമോളെ ഡേ കെയറിലാക്കിയ ദിവസം ഓർമ്മ വന്നു..

രാവിലെ അംബിക ടീച്ചറിൻ്റെ കൈകളിൽ അവളെ ഏൽപ്പിക്കുമ്പോൾ തൻ്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.. കുഞ്ഞ് കരയുമോ, ഭക്ഷണം കഴിക്കുമോ.. ഉറങ്ങുമോ.. അങ്ങനെ ഒരായിരം ചിന്തകൾ മനസ്സിനെ അലട്ടിയിരുന്നു .. തൻ്റെ മനസ്സറിഞ്ഞിട്ടെന്ന പോലെ ” ഞാൻ നല്ലോണം നോക്കിക്കോളാം.. ശ്രീബാല ധൈര്യമായിട്ട് ജോലിക്ക് പൊയ്ക്കോളൂ.. ” അംബിക ടീച്ചർ പറഞ്ഞു. ടീച്ചറിൻ്റെ ഫോൺ നമ്പറും വാങ്ങിയിട്ടാണ് വന്നത്. ഇടയ്ക്കിടെ വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.. അവൾ കളിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും മനസ്സ് ശാന്തമായതേയില്ല. കുറച്ച് നേരത്തെ ബാങ്കിൽ നിന്നിറങ്ങി .. നടക്കുകയായിരുന്നില്ല, ഓടിത്തന്നെയാണ് പോയത്.. വെപ്രാളപ്പെട്ട് അകത്ത് കയറി നോക്കുമ്പോൾ മറ്റു കുട്ടികൾക്കൊപ്പം ഇരുന്നുകളിക്കുന്ന വേദമോളെ കണ്ടപ്പോഴാണ് ശ്വാസം നേരെ വീണത്.. ഓടിച്ചെന്നെടുത്ത് തുരുതുരെ രണ്ടുകവിളിലും മുത്തി..
ഓരോന്നോർത്ത് നടന്ന് ബാങ്കിലെത്തിയിരുന്നു.
ഇനിയാ മാനേജർ വിവേകിൻ്റെ പഞ്ചാരയടി കേൾക്കണമല്ലോ എന്നോർത്തു കൊണ്ട് ബാല അകത്തേക്ക് കയറി..

തുടരും..

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here