Home Abhijith Unnikrishnan അതിനൊക്കെ തലയിലെഴുത്ത് നന്നാവണ്ടേ വക്കീലേ,എന്റെ യോഗം.. Part – 7

അതിനൊക്കെ തലയിലെഴുത്ത് നന്നാവണ്ടേ വക്കീലേ,എന്റെ യോഗം.. Part – 7

0

Part – 6 വായിക്കാൻ ഇവിടെ Click ചെയ്യുക.

രചന : Abhijith Unnikrishnan

പുനർവിവാഹം ( ഭാഗം – ഏഴ് )

കുറെ അധികം ആളുകൾ എന്നിൽ നിന്ന് എന്തോ വലുത് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ട് പറയുകയാണ് ഇത് ഒരു ചെറിയ കഥയാണ്, ഒന്ന് വലിച്ചു നീട്ടി വ്യക്തതയോടെ അവതരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട് അത്രേയുള്ളൂ അല്ലാതെ പ്രിയം പോലെ എഴുതാൻ താല്പര്യപെടുന്നില്ല, എന്തിനാണ് പറയുന്നതെന്ന് വെച്ചാൽ കഥ അവസാനിക്കാറായി 🥰🥰
————————————————————

പേപ്പർ എടുത്തിട്ട് നീയെന്താ അവിടെ നിന്ന് ആലോചിക്കുന്നത് ഇങ്ങോട്ട് വന്ന് വരയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിക്കേ..

നന്ദന സാവധാനം നടന്ന് ശ്യാമിനരുകിലേക്കെത്തി..
എനിക്ക് കുറെ നേരം നിന്നിട്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു കാല് വേദന..

അതിന് നീ കാലുകൊണ്ടല്ലല്ലോ കൈ കൊണ്ടല്ലേ വരയ്ക്കുന്നെ, ഇവിടെ ഇരിക്ക് ഓരോ സംഭവങ്ങളായി വരയ്ക്കാൻ നോക്ക്..

അവൾ പേപ്പർ നിവർത്തിയിട്ട് ശ്യാമിനെ നോക്കി..
എന്താ വരക്കേണ്ടത്..?

ശ്യാം കുറച്ച് നേരം ആലോചിച്ചിട്ട്…
നീ ഇതുവരെ ആരോടും പറയാതെ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ച വല്ലതും ഉണ്ടേൽ വരയ്ക്ക്…

അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ എനിക്ക് കുറെ വരയ്ക്കാനുണ്ടാവും, എന്നാലും ഞാനൊരു സംഭവം വരക്കാം അത് എങ്ങനെയുണ്ടെന്നു പറ..

നന്ദന വരയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി, കുറെ നേരം കഴിഞ്ഞിട്ടും കഴിയാത്തത് കണ്ട് ശ്യാം അവളെ തൊട്ട് നോക്കികൊണ്ട്..
നേരം വെളുപ്പിക്കോ…

ഛെ.. ചുമ്മാതിരി എന്റെ ശ്രദ്ധ പോവുന്നത് കണ്ടില്ലേ കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ അങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞോളാം..

ആയിക്കോട്ടെ…

സമയം പോയികൊണ്ടിരുന്നു, കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നന്ദന ശ്യാമിനെ തട്ടി വിളിച്ചു..
ഇത് എങ്ങനെയുണ്ട്…

അവൻ വരച്ചത് കുറെ നോക്കിയിട്ട്…
സംഭവം സൂപ്പറായിട്ടുണ്ട് പക്ഷെ എന്താണെന്ന് മനസ്സിലായില്ല..

ആ… അത് മനസ്സിലാവില്ല… നല്ലതൊന്നും അത്രപെട്ടെന്ന് പിടുത്തം കിട്ടില്ല നിങ്ങൾക്ക്…

ശ്യാം അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചേർന്നിരുന്നു..
എന്നാൽ എന്താണെന്ന് പറഞ്ഞു താ..

അതെനിക്ക് പറ്റുമെങ്കിൽ ചിത്രം വരയ്ക്കണോ…

അതിനൊരു ഐഡിയയുണ്ട്..
ശ്യാം ചിത്രം നിവർത്തി അവൾക്ക് മുന്നിൽ വെച്ചു..
ഇത് നോക്ക് ഒരു കാര്യം പറയുമ്പോൾ ആദ്യം നടന്നതെന്തോ അതല്ലേ ആദ്യം പറയുക, അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ വരക്കുമ്പോഴും ആദ്യം നിന്റെ മനസ്സിൽ വന്നത് ആദ്യത്തെ കാര്യമല്ലേ…

ഈശ്വരാ കേട്ടിട്ട് ഭ്രാന്താവുന്നു…
നന്ദന തലയിൽ കൈവെച്ചു..

നീ കൂളായിട്ട് ഇരുന്ന് ആലോചിക്ക് ഞാൻ പറഞ്ഞത്..

എനിക്ക് മനസ്സിലായി ഞാൻ ആലോചിക്കുന്ന ഓർഡറിൽ അല്ലെ വരച്ചതെന്നല്ലേ..

ആ അത് തന്നെ..

നന്ദന ശ്യാമിനെ നോക്കി ചിരിച്ചു..
അതല്ലേ എനിക്ക് പറയാൻ കിട്ടുന്നില്ല പറഞ്ഞത്..

ശ്യാം ദീർഘശ്വാസമെടുത്തു..
നിനക്ക് ആലോചിച്ചിട്ട് പറയാൻ കിട്ടുന്നില്ല അത് ഓക്കേ, ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത് എന്തിനാ ആലോചിക്കുന്നത് നിനക്ക് ചിത്രം നോക്കിയിട്ട് അത് എന്താ വരച്ചതെന്ന് പറഞ്ഞൂടെ…

നന്ദന ശ്യാമിനെ തലോടികൊണ്ട്…
നീ ഇതെന്നെ കൊണ്ട് പറയിച്ചിട്ടേ ഉറക്കൂലേ..

അത് അത്രേയുള്ളൂ ഉറങ്ങണോ വേണ്ടയോ…

നന്ദന പേപ്പർ കയ്യിലെടുത്തു..
ഉറങ്ങണം…

എന്നാൽ പറയാൻ തുടങ്ങിക്കോ…

വെയിറ്റ് ചെയ്യ് ഞാൻ നോക്കട്ടെ..
അവൾ ആദ്യത്തെ ചിത്രത്തിന് മുകളിൽ കൈ വെച്ചു..
ഇത് ഞാൻ…

ശ്യാം അവൾ തൊട്ട ഭാഗത്തേക്ക്‌ നോക്കി..
ഉം…

നന്ദന തുടർന്നു..
ഇത് പാടവരമ്പ്…

അത് എനിക്ക് അറിയാം…

ഏയ്‌ ശല്യപെടുത്തല്ലേ… ഈ പാടവരമ്പിലൂടെ ഞാൻ ഓടുന്നത് കണ്ടില്ലേ..
അവളൊന്ന് നിർത്തിയിട്ട് അടുത്തതിലേക്ക് കൈവെച്ചു…
ഇത് മുകളിലേക്ക് നോക്കുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് അറിയോ…

ശ്യാം ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി..

ആ…. ഇത്രയും സ്പീഡിൽ ഓടി വന്നത് എന്തിനാന്നാ… മാങ്ങ വീണിട്ടുണ്ടോന്ന് നോക്കാനാ, അത് താഴെ വീണത് കാണാത്തത് കൊണ്ടാ മുകളിലോട്ട് നോക്കുന്നത്..

അത് മനസ്സിലായി നെക്സ്റ്റ്..

ഇതെന്താണെന്ന് മനസ്സിലായോ ഞാൻ മാങ്ങക്ക് വേണ്ടി കല്ലെറിയുന്നതാ…

ആണോ.. എന്നാൽ ഇതെന്താണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി…
ശ്യാം അടുത്ത ചിത്രത്തിലേക്ക് കൈ എത്തിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു..

പറ കേൾക്കട്ടെ…
നന്ദന ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു…

നിനക്ക് എറിഞ്ഞപ്പോൾ മാങ്ങ കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ വീട്ടിലേക്ക് ഓടുന്നു അതല്ലേ…

നന്ദന ചിരിച്ചു…
ഒലക്കയാണ്… എറിഞ്ഞപ്പോൾ അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ ചേച്ചിയുടെ തലയിലാ കൊണ്ടത്…

ശ്യാമൊന്ന് അവളെ നോക്കി..
പേടിച്ച് ഓടുന്നതായിരുന്നോ…

പിന്നല്ലാതെ…
നന്ദന ശ്യാമിന്റെ കാതിനരുകിലേക്ക് ചെന്നു..
ആരോടും പറയല്ലേട്ടോ ഇത്രയും കാലം സൂക്ഷിച്ചു വെച്ച രഹസ്യാ..

ഏയ് ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്യോ… എനിക്ക് സന്തോഷം വരുമ്പോൾ മാത്രമേ ആരോടെങ്കിലും പറയൂ..

നന്ദന ശ്യാമിനെയൊന്ന് നോക്കിയിട്ട്..
സന്തോഷം ഇടയ്ക്ക് ഇടയ്ക്ക് വരുമായിരിക്കുമല്ലേ…

അത് സത്യം നീ എന്റെ അടുത്തുണ്ടല്ലോ അതുകൊണ്ട് എപ്പോഴും വരും…

ദുഷ്ടൻ പെടുത്തി…

ശ്യാം പെട്ടെന്ന്…
ആ പറമ്പിന്റെ അറ്റത്തുള്ള മാവിൽ മാങ്ങയുണ്ടായിരുന്നു…ഞാൻ ഇപ്പോഴാ ഓർത്തത്..

നന്ദന വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു..
എന്നാൽ വാ പോയി പറിച്ചിട്ട് വരാം..

ശ്യാം അവളെയൊന്ന് തലയുയർത്തി നോക്കി..
ഈ നട്ടപാതിരക്കോ…

അതിന് നിങ്ങൾക്കെന്ത് നട്ടപാതിരാ വെച്ചിരിക്കുന്നു, മര്യാദക്ക് എഴുന്നേറ്റ് കൂടെ വാ..

ശ്യാം എഴുന്നേറ്റിട്ട് അവളെ നോക്കി..
ഇരുട്ടത്ത് കണ്ണുകാണില്ലാന്ന് നമ്മളവിടെ പോയിട്ട് എന്ത് ചെയ്യാനാ..

അതിനാണ് ബുദ്ധിയുള്ളവർ ടോർച്ച് പറഞ്ഞിട്ടൊരു സാധനം കണ്ടുപിടിച്ചിരിക്കുന്നത്…
നന്ദന ടേബിളിന് മുകളിൽ നിന്ന് ടോർച്ച് കയ്യിൽ പിടിച്ചു..

ശ്യാം അവളെ ഒന്നുകൂടി നോക്കി..
അമ്മ എഴുന്നേറ്റാലോ…

അമ്മയ്ക്കും കൊടുക്കാം ഞാൻ അത്രക്ക് ദുഷ്ടയൊന്നുമല്ല ഒരു മാങ്ങ കൊടുക്കുന്നതിനൊക്കെ കണക്ക് പറയാൻ…

ആ ബെസ്റ്റ്…
ശ്യാം പിന്നെയൊന്നും പറയാൻ നിൽക്കാതെ നന്ദനയുടെ കൂടെ നടന്നു, അവൾ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി, മടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ശ്യാമിന്റെ കൈപിടിച്ച് വലിച്ചു പുറത്തേക്കിറക്കി അവനെയൊന്ന് നോക്കിയിട്ട്…
നിങ്ങള് കുട്ടികളെ ഉണർത്താനുള്ള പ്ലാനാണോ…

അതൊന്നുമല്ല ഞാൻ സമയം നോക്കിയതാ..

പിന്നെ രാത്രിയിലല്ലേ സമയം നോക്കുന്നത് മിണ്ടാതെ മുന്നിൽ നടക്ക്…

ശ്യാം ഇരുട്ടത്ത് തപ്പി തടഞ്ഞ് മുന്നിലെ വാതിൽ തുറന്ന് മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി, നന്ദന പുറകെ വന്ന് വാതിൽ ചാരിയിട്ട് ശ്യാമിനെ നോക്കിയിട്ട് ചിരിച്ചു..
എന്താ ഇരുട്ടത്ത് പേടിയുണ്ടോ…

ശ്യാം മുകളിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ട്…
എന്താ രസമല്ലേ…രാത്രിയിൽ പുറത്ത് കൂടി നടക്കുന്നതും ഒരു തനി സന്തോഷം തന്നെ…

ആ അതാ പറഞ്ഞത്… ഇനി കുറച്ച് കൂടി സന്തോഷം വേണേൽ മുന്നോട്ട് നടക്ക്…
നന്ദന ശ്യാമിനെ തള്ളിക്കൊണ്ട് പറമ്പിലൂടെ നടന്നു..

പാമ്പുണ്ടാവോ…
ശ്യാം സംശയത്തോടെ ചുറ്റിലും നോക്കി..

ഏയ്‌ വക്കീലിന്റെ വീട്ടിൽ അത്രക്ക് വിഷമുള്ളതൊന്നും ജീവിക്കാൻ ചാൻസില്ല..

നീ കിട്ടുന്ന ഗ്യാപ്പിലൊക്കെ എനിക്കിട്ട് വെക്കുന്നുണ്ട്ട്ടോ…

നന്ദന മാവിന് മുകളിലേക്ക് ടോർച്ചടിച്ചു..
മിണ്ടാതെ ആ നിക്കുന്ന മാങ്ങ പൊട്ടിക്കാൻ നോക്ക് വക്കീലേ…

ശ്യാം ചുറ്റിലുമൊന്ന് നോക്കി..
തോട്ടിയെടുത്തില്ലേ…?

എന്തിന് അങ്ങോട്ട് വലിഞ്ഞു കയറിക്കേ..

നന്ദന പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ ശ്യാം അവളെയൊന്ന് നോക്കിയിട്ട് മരത്തിൽ പിടിച്ചു കയറാൻ തുടങ്ങി..
ഹും ഒറ്റയടിക്ക് കൊല്ലാനുള്ള പ്ലാനാ..

കൊമ്പിലൂടെ നടന്ന് മാങ്ങ പൊട്ടിച്ചു താഴെക്കിടാൻ തുടങ്ങി, കുറച്ചെണ്ണം വീണപ്പോൾ നന്ദന മതിയെന്ന് വിളിച്ച് പറഞ്ഞു, ശ്യാം സാവധാനം താഴേക്കിറങ്ങി വന്നു, നന്ദന തോളിലൊന്ന് തട്ടി…
അപ്പോൾ മരം കേറാനും അറിയാം..

നിന്നെയൊന്നും ഇപ്പോൾ ഞാൻ പറയുന്നില്ല എനിക്കും അവസരം കിട്ടുമല്ലോ…

നന്ദനയൊന്ന് ചിരിച്ചു…
നമ്മുക്ക് നോക്കാം..

മാങ്ങായെല്ലാം പെറുക്കിയെടുത്ത് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു, വാതിലിനരുകിലെത്തിയപ്പോൾ നന്ദന ശ്യാമിന്റെ കൈകളിലേക്ക് കൊടുത്തിട്ട് അകത്തേക്ക് കയറിക്കോളാൻ പറഞ്ഞു..

നീ എങ്ങോട്ടാ..
ശ്യാം സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു..

പിന്നെ പുളിയുള്ള മാങ്ങ വെറുതെ തിന്നാൻ പറ്റോ ഞാൻ അടുക്കളയിൽ പോയിട്ട് ഉപ്പും മുളകും എടുത്തിട്ട് വരാം..

ശ്യാം ശരിയെന്ന് തലയാട്ടിയിട്ട് അകത്തേക്ക് കയറി, കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നന്ദന മുറിയിലേക്ക് വന്ന് ശ്യാമിനരുകിലായിരുന്നു, മാങ്ങ മുറിച്ച് ഇരുവരും തിന്നാൻ തുടങ്ങി, ഓരോ തവണ കടിക്കുമ്പോഴും നന്ദനയുടെ മുഖഭാവം കാണുമ്പോൾ ശ്യാമിന് ചിരി വരാൻ തുടങ്ങി, അത് കണ്ടപ്പോൾ നന്ദു മാങ്ങായിലെ കടി വിട്ട് ശ്യാമിനെയൊന്ന് നോക്കി…
എന്തിനാ ഇളിക്കുന്നെ…

അല്ല നിനക്ക് ഇത്രയും ഭാവങ്ങളൊക്കെ വരുമെങ്കിൽ സിനിമയിൽ അഭിനയിക്കാൻ പോയികൂടെ എന്ന് ചോദിക്കാൻ വരായിരുന്നു…

അതിനൊക്കെ തലയിലെഴുത്ത് നന്നാവണ്ടേ വക്കീലേ,എന്റെ യോഗം വക്കീലിനെയും കെട്ടിപിടിച്ച് കിടക്കാനാണേൽ അതല്ലേ നടക്കൂ..

അത് അത്രേയുള്ളൂ…
ശ്യാം അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു..
എന്നാൽ വാ ഉറങ്ങാം..

എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നില്ല..

അത് സാരമില്ല ഉറങ്ങണ്ട നിന്റെ യോഗത്തിൽ പറഞ്ഞത് പോലെ ചേർന്നു കിടന്നാൽ മതി…

നന്ദന ശ്യാമിന്റെ അരികിലായി കിടന്നു..
ഞാൻ ആലോചിക്കായിരുന്നു എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്ന ജീവിതമാ ഇപ്പോൾ സ്വപ്നം കാണുന്നതുപോലെ ശ്യാമിനെയും ചേർന്ന്..

ഞാനും പ്രതീക്ഷിച്ചതല്ല… ദൈവത്തിന്റെ കണക്കിൽ നമ്മള് രണ്ടും ചേരേണ്ടതായിരിക്കണം…

ആണോ..

ആവും അല്ലേൽ നിന്നെ എനിക്ക് കിട്ടില്ലല്ലോ…
ശ്യാം നന്ദനയെ ചേർത്തുപിടിച്ചിട്ട് കിടന്നു..

പിറ്റേദിവസം രാവിലെ അമ്മ വാതിലിൽ കൊട്ടുമ്പോഴാണ് ഇരുവരും എഴുന്നേറ്റത്, നന്ദന പോയി വാതിൽ തുറന്നു, അമ്മ അവളെ കണ്ടപ്പോഴൊന്ന് ചിരിച്ചു..
മോള് ഉറങ്ങിപ്പോയോ… ഞാൻ ഇത്ര നേരമായിട്ടും പുറത്ത് കാണാത്തതുകൊണ്ടൊന്ന് കൊട്ടി നോക്കിയതാ..

അത് വല്ലാത്ത ക്ഷീണം തോന്നിയപ്പോൾ എഴുന്നേൽക്കാൻ തോന്നിയില്ല..

കുഴപ്പമില്ല മോള് കിടന്നോ ഞാൻ കുഞ്ഞുങ്ങളെ കുളിപ്പിച്ച് കഴിക്കാൻ കൊടുത്തോളാം…

ഞാനും സഹായിക്കാം അമ്മേ ഇപ്പോൾ ക്ഷീണമൊന്നുമില്ല..

എന്നാൽ വാ… ഞാൻ വെള്ളമെടുത്ത് വെക്കാം…

ഉം…
നന്ദനയൊന്ന് മൂളിയിട്ട് ശ്യാമിനരുകിലേക്ക് ചെന്നു, വെറുതെയൊന്ന് തട്ടി നോക്കി, എഴുന്നേൽക്കുന്നില്ലാന്ന് കണ്ടപ്പോൾ ആഞ്ഞൊന്ന് കൊട്ടി..
കള്ളയുറക്കം ഉറങ്ങുന്നോ… ഇത്രയും നേരം ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ…

ശ്യാം അവളെയൊന്ന് കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കി…
ഉറങ്ങാൻ സമ്മതിക്കരുത്ട്ടോ..

ആരാ ഇത് പറയുന്നത് ഇന്നലെ രാത്രി മുഴുവൻ ചിത്രം വരപ്പിച്ച് ഉറക്കം കളഞ്ഞ എന്റെ കെട്ടിയോനോ..

നന്ദന അവിടെ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് കുഞ്ഞുങ്ങളെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു, അമ്മയുടെ കൂടെ കൂടി കുട്ടികളെയൊക്കെ ഒരുക്കി നിർത്തി..

ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞുപോയി, എല്ലാ പേപ്പറുകളും റെഡിയാക്കി മൽസരത്തിന് വേണ്ടി ദുബായിലേക്ക് പോവേണ്ട ദിവസമെത്തി, ശ്യാം എയർപോർട്ടിൽ പോവാൻ വേണ്ടി കാർ തിരിച്ചു നിർത്തി, അമ്മ നന്ദനയെയൊന്ന് കെട്ടിപിടിച്ചിട്ട് നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ചു..
മോള് ജയിച്ചു വാ… കുട്ടികളെ ശ്രദ്ധിക്കണം എന്തേലും ഉണ്ടേൽ വിളിക്കാൻ മറക്കരുത്..

നന്ദന തലയാട്ടിയിട്ട് അച്ഛന്റെ കാലിലും വീണു, അനുഗ്രഹിച്ചിട്ട് ശ്രീധരൻ കുട്ടികളെ കാറിൽ കയറാൻ സഹായിച്ചു, നന്ദന യാത്ര പറഞ്ഞിട്ട് എയർപോർട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു, അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ അച്ഛൻ ശ്യാമിനെയൊന്ന് നോക്കി..
നീ അവിടെ എത്തിയിട്ട് വിളിക്ക്, കുഞ്ഞുങ്ങളെയും അവളെയും നല്ലപോലെ ശ്രദ്ധിക്ക്, പരിചയമില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് ഒറ്റക്ക് വിടണ്ട..
ശ്യാമൊന്ന് അച്ഛനെ നോക്കി ചിരിച്ചിട്ട് അകത്തേക്ക് നടന്നു, ഫ്ലൈറ്റിൽ കയറി ഇരുന്നിട്ട് നന്ദനയെ നോക്കി, അവൾ എന്താണെന്ന് തലയാട്ടി ചോദിച്ചു..

ഒന്നുമില്ല പോവല്ലേന്ന് ചോദിച്ചതാ..

നന്ദനയൊന്ന് ചിരിച്ചു..
പിന്നല്ലാതെ ഇനി ബാക്കിയൊക്കെ ദുബായിൽ…

( തുടരും )

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here