Home Article എൻ്റെ ആദ്യ പ്രണയം

എൻ്റെ ആദ്യ പ്രണയം

0

ഡീ, ഉണ്ടക്കണ്ണി.
നീ, പോടാ തല്ലുക്കൊള്ളി.
ഇതായിരുന്നു ഞാനും അവളും തമ്മിൽ കാണുമ്പോൾ എന്നും വിളിക്കാറുള്ളത്.

പത്താം ക്ലാസ്സിലെ പിന്നിലെ ബെഞ്ചിലായിരുന്നു എന്റെ സ്ഥാനം.
ടീച്ചർമ്മാര് ക്ലാസ്സെടുക്കുമ്പോൾ കൂട്ടുക്കാരുമായി കലപില കൂട്ടുന്ന എന്നെ ചോക്കുക്കൊണ്ടും, ടെസ്റ്ററുക്കൊണ്ടും എറിയുമ്പോൾ ക്ലാസ്സിലെങ്ങും നിറഞ്ഞ ചിരിയായിരുന്നു. അപ്പോഴും അവൾ മാത്രം ചിരിക്കാതെ സഹതാപത്തോടെ നോക്കും.

മുന്നിലെ ബെഞ്ചിലിരുന്നു ഇടയ്ക്കിടെ പിന്നിലേക്കുള്ള അവളുടെ പാളിയുള്ള നോട്ടമാണ് ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി പ്രണയത്തിന്റെ പാഠപുസ്തകം എന്റെ മനസ്സിൽ തുറന്നത്.

തടി ഡെസ്ക്കിൽ കോമ്പസ്സുക്കൊണ്ടു അവളുടെ പേരെഴുതി വെച്ചതിനായിരുന്നു മലയാളം മാഷിന്റെ ചൂരലിന്റെ രുചി ഞാനറിഞ്ഞത്. അന്നുച്ചയ്ക്ക് ആരും കാണാതെ ഓടി വന്നു എന്റെ കൈ വെള്ള പിടിച്ചു നോക്കി, തിണുർത്തു കിടക്കുന്ന ചൂരലിന്റെ പാടിൽ വീണ അവളുടെ കണ്ണുനീരായിരുന്നു എനിയ്ക്ക് കിട്ടിയ ആദ്യ പ്രണയ സമ്മാനം.

പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഞങ്ങളൊന്നിച്ചായി വൈകിട്ടു നാലു മണിയ്ക്കു വീട്ടിലേക്കുള്ള നടത്തം. പുളി അച്ചാറും, തേൻ മുഠായിയും തിന്നു നടക്കുമ്പോൾ അവളൊരുപാടു ഉപദേശിക്കുമായിരുന്നു.

നിന്റെ കൂട്ടുകെട്ടാണ് നിന്നെ വഷളാക്കുന്നത്. നിനക്കെന്ത പഠിച്ചാൽ ?
പിന്നെ, പഠിച്ചിട്ടു നാളെ ഇപ്പോൾ കളക്ടറാകാൻ പോകുവല്ലേ. ഇതായിരുന്നു എന്റെ മറുപടി.

അവളുടെ ചുരുണ്ട മുടിയ്ക്ക് കാച്ചെണ്ണയുടെ ഗന്ധമായിരുന്നു. കൺമഷി എഴുതിയ വിടർന്ന കണ്ണുകളും, നാലു മണിയ്ക്ക് സായാഹ്ന സൂര്യൻ അവളുടെ മുഖത്തു പടർത്തുന്ന കുങ്കുമ്മ വർണ്ണവും അവളെ കൂടുതൽ സുന്ദരിയാക്കിയിരുന്നു.

ആദ്യമായി വെള്ളക്കടലാസ്സിൽ അവൾക്ക് കൊടുത്ത പ്രണയ ലേഖനത്തിന്റെ വരികൾ നാട്ടുവഴി പ്പോലെ വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞു കിടന്നു. ഒരിക്കൽപ്പോലും ഒരു മറുപടി അവളെനിക്ക് തന്നില്ല.

ഓണത്തിന് അത്തപ്പൂവിടുന്നതിന് കുറച്ചു പൂക്കൾ ക്കൊണ്ടു തരുമോന്ന് അവൾ ചോദിച്ചതിന് പകരം ഞാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടത് ഒരുമ്മയായിരുന്നു. ആദ്യമവൾ ദേഷ്യത്തോടെ എന്നെ നോക്കിയെങ്കിലും
നീ, ആദ്യം പൂവുക്കൊണ്ടു വാ. എന്നിട്ടു നോക്കാമെന്നു പറഞ്ഞു. അന്നു ഞാൻ നാട്ടിൽ നിന്നു പറിച്ച പൂവുകളിൽ തൊട്ടാവാടി പൂവു മുതൽ മൺപാതകളുടെ വശങ്ങളിൽ പടർന്നു കിടക്കുന്ന കാട്ടുപൂക്കൾ വരെയുണ്ടായിരുന്നു.

കഞ്ഞിപ്പുരയിലെ മൺഭിത്തിയുടെ മറവിൽ ,പേടിയോടെ ചുറ്റും നോക്കി ആരും കാണാതെ ഒരു മിന്നായം പ്പോലെ എന്റെ കൈവെള്ളയിൽ പതിഞ്ഞ അവളുടെ ചുണ്ടുകളായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിന്റെ നിറമുള്ളൊരോർമ്മ.

പിന്നീട് പത്താം ക്ലാസ്സിന്റെ പടികളിറങ്ങുമ്പോൾ പല വർണ്ണങ്ങളുള്ള ഓട്ടോഗ്രാഫിന്റെ ഒരു പേജിൽ അവളെഴുതിയ വരികളാണ് ഇന്നും മനസ്സിൽ മായാതെ കിടക്കുന്നത്.

” ഓർമ്മിക്കാൻ മറന്നാലും,
മറക്കാൻ വേണ്ടി ഓർക്കരുതേ ”

ഒരിക്കലും തിരിച്ചു കിട്ടാത്ത ആ നാളുകളും
സ്വന്തമാക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ അവളും ജീവിതത്തിലെ ഒരു നഷ്ടം ത്തന്നെയാണ്.

പകർത്താൻ കഴിയാതെ പോയൊരു സെൽഫി ഇന്നും മനസ്സിന്റെ ചില്ലുകൂട്ടിലുണ്ട്….!

രചന: ഷെഫി സുബൈർ

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here