Home Viral ഓഫീസിൽ തിരക്കിട്ട ജോലിയിലായിരിക്കുമ്പോഴാണ് അമിതയുടെ കാൾ വരുന്നത്.. അസമയത്തെ അവളുടെ കാൾ മനസൊന്നു പിടപ്പിച്ചു…

ഓഫീസിൽ തിരക്കിട്ട ജോലിയിലായിരിക്കുമ്പോഴാണ് അമിതയുടെ കാൾ വരുന്നത്.. അസമയത്തെ അവളുടെ കാൾ മനസൊന്നു പിടപ്പിച്ചു…

0

[ad_1]

രചന: Anjana Mariya

Thomasഓഫീസിൽ തിരക്കിട്ട ജോലിയിലായിരിക്കുമ്പോഴാണ് അമിതയുടെ കാൾ വരുന്നത്.. അസമയത്തെ അവളുടെ കാൾ മനസൊന്നു പിടപ്പിച്ചു… കാരണം ഓഫിസ് സമയത്തെ കുറിച്ചു കൃത്യമായി അറിയാവുന്ന അവൾ ഒരിക്കലും അനാവശ്യമായി ഈ സമയത്ത് വിളിക്കില്ലയെന്ന് നല്ല ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു…

മൂന്നു നാലു തവണ റിംഗ് ചെയ്ത ശേഷമാണവൾ ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്തത്… ” പ്രണവ്… കഴിയുന്നത്ര വേഗം അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് വരണം… കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ട്.. ” മറുപടിക്ക് പോലും കാത്തു നിൽക്കാതെയവൾ ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്തപ്പോൾ എന്തോ അരുതാത്തതു സംഭവിച്ചതായി ഉള്ളിലൊരു തോന്നൽ… അവൾ ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെയല്ല..

ഫോൺ വിളിച്ചാൽ മണിക്കൂറുകളോളം വാതോരാതെ സംസാരിക്കുന്ന അവളുടെ ശബ്ദത്തിലെ ഇടർച്ചയെന്താണെന്ന് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും പിടികിട്ടിയില്ല… കൂടാതെ ഉള്ളിലെ ഭയം നൂറിരട്ടിയായി വർധിക്കുന്നതു ഞാനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

ഡൽഹിയിൽ നേഴ്സായ അമിത കല്യാണത്തിനായി അവധിയെടുത്തു ഇന്നലെ രാത്രി എത്തിയതേയുള്ളൂ… ഇന്നലെ വിളിച്ചപ്പോഴുമവൾ അധികമൊന്നും സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല. . യാത്ര ക്ഷീണമാണെന്നു കരുതിയാണ് ഞാനും കൂടുതലൊന്നും ചോദിക്കാതിരുന്നതും..

പക്ഷെ ഇപ്പോൾ എന്തിനായിരിക്കുമവൾ വരാൻ പറഞ്ഞത് ? 20 ദിവസത്തേക്ക് അവധിയെടുത്തു രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞു ഞാൻ വരുമെന്നതും അവൾക്കറിയാവുന്നതല്ലേ .. പിന്നെയും ? മനസിൽ എന്തൊക്കെയോ ഉരുണ്ടു കൂടുന്നുണ്ടായിരുന്നു… രണ്ടു ദിവസം മുന്നേ അവധി കൂട്ടി ചോദിച്ചപ്പോൾ അയാളുടെ സ്വരത്തിലെ മുഷിപ്പ് ഉള്ളിലെ ഉഗ്രസ്ഫോടനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഞാനറിയുന്നേയുണ്ടായിരുന്നില്ല… ബാംഗ്ലൂരിൽ നിന്നും ബസിൽ കയറിയപ്പോഴേ അച്ഛനോടും അമ്മയോടും കാറുമായി ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ വരാൻ മാത്രമാണ് പറഞ്ഞത്…

എന്തിനാനാണെന്നോ എങ്ങോട്ടാണെന്നോ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.. അല്ല അതു പറയാനുള്ള മാനസികാവസ്ഥയല്ലായിരുന്നു എനിക്ക്… അമിതയെ വീണ്ടും വിളിച്ചിട്ടു ഫോൺ എടുക്കാതിരുന്നതും അവളുടെ അച്ഛനെ വിളിച്ചപ്പോഴും മുൻപത്തെയതെ ഉത്തരം കിട്ടിയതും എന്നെ വല്ലാതെ തളർത്തിയിരുന്നു… നീണ്ട യാത്രക്കൊടുവിൽ നാട്ടിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും പകൽ ഇരുട്ടിനെ പുൽകിയിരുന്നു… കാത്തു നിന്ന അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മുഖത്തും സങ്കടം നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

ഡ്രൈവ് ചെയ്യാൻ ശക്തിയില്ലാത്തതിനാൽ അമിതയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാമെന്നു പറഞ്ഞു ബാക്ക് സീറ്റിലേക്ക് ഞാൻ മെല്ലെ ചാഞ്ഞു…. അര മണിക്കൂറത്തെ യാത്രയിൽ തളം കെട്ടി നിന്ന അതേ മൗനമായിരുന്നു വീട്ടിലേക്ക് കയറി ചെന്ന ഞങ്ങളെ സ്വീകരിച്ചിരുത്തിയതും.. അപ്പോഴുമെന്റെ കണ്ണുകൾ തിരിഞ്ഞതു എന്റെ പ്രതിശ്രുത വധുവിനെയായിരുന്നു …. “എന്താ…എന്താണ്ടായേ ? അമിതയെവിടെ ? ” മൗനത്തിന് വിരാമമിട്ടു കൊണ്ടു ഞാൻ തന്നെയാണ് ചോദ്യമുന്നയിച്ചതും.. “മോനെ… അവളകത്തു മുറിയിലുണ്ട്… നീ അങ്ങോട്ട്‌ ചെല്ല്… അപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങളും ചില തീരുമാനങ്ങളെടുക്കട്ടെ … ” അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ടു അച്ഛനെന്നെ ഉള്ളിലേക്ക് പറഞ്ഞു വിട്ടു…

എനിക്ക് മുറി കാണിച്ചു തരാൻ അകമ്പടിയായി വന്ന അനിയത്തിയോടും പടികൾ കയറുമ്പോൾ കാര്യം തിരക്കിയെങ്കിലും ” ചേച്ചിയെല്ലാം പറയും ” എന്നു മാത്രമാണവളും പറഞ്ഞത്… തുറന്നു കിടന്ന മുറിയിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ അലസമായ മുടിയുമായി , ശരീരമാകെ ഷാളുകൊണ്ടു മൂടി പിന്തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അമിതയെയാണ്‌ കണ്ടത്… എന്റെ കാൽപെരുമാറ്റം കേട്ടിട്ടായിരിക്കാം ഞാൻ വിളിക്കുന്നതിനു മുൻപെ അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്…

ഒരു നിമിഷം അവിടെ കണ്ട കാഴ്ചയെന്നെ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന സൂര്യന്റെ മധ്യത്തിൽ നിർത്തിയതിനു തുല്യമായിരുന്നു … കലങ്ങിയ കണ്ണുമായി , വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് അമിതയെന്നോടു കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ചു പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും ചുണ്ടുകളിലെ കരിനീലിച്ച പാടും മുഖത്തങ്ങിങ്ങായി പതിഞ്ഞ നഖക്ഷതങ്ങളും അവൾ പറയുന്നതിനു മുന്നേയെനിക്ക് എല്ലാം വ്യക്തമാക്കി തന്നിരുന്നു… അവൾക്കിപ്പോൾ വേണ്ടത് ആശ്വാസവാക്കുകളോ സഹതാപമോയല്ലയെന്ന ബോധ്യത്തിലവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചപ്പോഴേക്കും അവളെന്റെ കൈകളെ തട്ടി മാറ്റിയിരുന്നു…

“പ്രണവ്… ഞാൻ പറയുന്നതു ചിലപ്പോൾ ഉൾക്കൊള്ളാൻ പറ്റിയെന്നു വരില്ല… പക്ഷെ , അംഗീകരിച്ചേ പറ്റൂ… ഈ കല്യാണത്തിൽ നിന്നും പിന്മാറണം… ഇന്നലെയെനിക്കുണ്ടായത് … ” എനിക്ക് വേണ്ടതു വിശദീകരണങ്ങളായിരുന്നില്ല… മറിച്ചു എന്റെ സ്വന്തമായി അവളെയായിരുന്നതിനാൽ തന്നെ ഞാനവളുടെ വാ പൊത്തുകയാണുണ്ടായത്… “നമ്മുടെ വിവാഹമുറപ്പിച്ചയന്നു മുതൽ പരസ്പരം മനസിലാക്കിയവരും സ്നേഹിച്ചവരുമാണ് നമ്മൾ….മനസുകൊണ്ടു ഒന്നായവർ… ഇന്നേക്ക് പന്ത്രണ്ടാം നാൾ വിവാഹതരാകേണ്ടവർ.. ഇനി എന്തൊക്കെയുണ്ടായാലും നീ തന്നെയായിരിക്കുമെന്റെ ജീവിതസഖി..

ഇനി , നിന്നെ ഉപദ്രവിച്ചവർ ആരു തന്നെയായാലും അവരെ നിയമത്തിനു മുന്നിൽ എത്തിച്ചിരിക്കും… ഇതെന്റെ വാക്കാണ്.. ” ഇങ്ങനെയൊരു ദുർബല നിമിഷത്തെ ആദ്യമായാണ് നേരിടുന്നതെങ്കിലും എന്റെയൊരു വാക്കിന് ഇപ്പോഴുള്ള വില അവളുടെ ജീവിതത്തെ തന്നെ മാറ്റി മറിക്കാൻ കഴിയുന്നതായിരുന്നെന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ടായിരുന്നു…

അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടു പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോഴും , ഉള്ളു നീറിപുകയുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഞാനൊരിക്കലുമവളെ ഉപേക്ഷിക്കാനൊരുക്കമല്ലായിരുന്നു.. താഴെയെത്തിയപ്പോൾ മുൻപുണ്ടായിരുന്ന അതേ മൗനം തന്നെയായിരുന്നു അവിടെ മുഴുവനും…

എന്നെ കണ്ടതും നിർവികാരമായി അവരെല്ലാവരും എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി… “പറഞ്ഞ ദിവസം , അതേ മുഹൂർത്തത്തിൽ തന്നെ ഞാനിവളുടെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടും.. ” അതിനപ്പുറത്തേക്ക് എനിക്ക് മറ്റൊന്നും ഞങ്ങളുടെ അച്ഛനമ്മമാരോടു പറയാനില്ലായിരുന്നു… ഈ നിമിഷം അവരുടെയുള്ളിൽ നിറയുന്ന മഞ്ഞുവീഴ്ച ഞാനുമറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു… ഞാനൊരു മഹാകാര്യം ചെയ്തപോലെ , സന്തോഷത്തോടെ എന്നാൽ അതിലേറെ നന്ദിയോടെ അവരെല്ലാമെന്നെ നോക്കിയപ്പോഴും എന്റെയുള്ളിലെ ചിന്ത മുഴുവൻ അമിതയെ എങ്ങനെ പഴയനിലയിലേക്ക് എത്തിക്കുമെന്നതായിരുന്നു…

പിന്നീടുള്ള പതിനൊന്നു ദിവസങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്കെല്ലാവർക്കും ഒരഗ്നി പരീക്ഷയായിരുന്നു… അവളെ ആ ഷോക്കിൽ നിന്നു തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരാൻ സ്നേഹം കൊണ്ടും സാമീപ്യം കൊണ്ടും എന്നെക്കാളെറെ പരിശ്രമിച്ചതു എന്റെ അച്ഛനുമമ്മയുമായിരുന്നു… അമിതയെ അവരെത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്നറിയാൻ ഇതിനപ്പുറം മറ്റൊന്നുമെനിക്ക് വേണ്ടായിരുന്നു…

വിവാഹ നാളിൽ ഞങ്ങളാഗ്രഹിച്ചതു പോലെ തന്നെ അവൾ ഊർജസ്വലയായി മാറിയിരുന്നു… ഇനിയുമെന്റെ മുന്നിലൊരു കടമ്പ കൂടിയുണ്ട്.. ആ നികൃഷ്ട ജീവികളെ നിയമത്തിനു മുന്നിൽ കൊണ്ടു വരിക… നീതി കിട്ടുന്നതു വരെ , ഞാനതിനു വേണ്ടി പോരാടും….

അവളുടെ സീമന്തരേഖയിൽ കുങ്കുമം ചാർത്തികൊണ്ടു , അവളുടെ കണ്ണിലേക്കു നോക്കി ഞാനതു പറയാതെ പറയുമ്പോഴും ജീവിതത്തിലെ പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടാനുള്ള പക്വത ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും നേടിയിരുന്നു… (കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കു മുൻപ് വായിച്ച ഒരു പത്രവാർത്തയാണ് ഈ കഥക്ക് ആധാരം.. )

[ad_2]

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here